វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំណឹក
កិ., ន. [សំ-ណឹក]
នឹកឃើញទោសរបស់ខ្លួន, រឭកឃើញកំហុសខ្លួន :
នឹកឃើញទោសរបស់ខ្លួន, រឭកឃើញកំហុសខ្លួន :
នឹកឃើញទោសរបស់ខ្លួន, រឭកឃើញកំហុសខ្លួន :
“សំណឹកទោសខ្លួន, មនុស្សខ្វះសំណឹក។”
កន្លែងដែលសឹក ដែលរិល, ស្នាមដែលសឹក :
“សំណឹកថាស, សំណឹកសំពត់។”
(បរិ.) ការសឹក, ដំណើរដាច់ចេញនៃភាគល្អិតរបស់សិលាឬដីចេញពីកន្លែងដើម ដោយសារភ្នាក់ងារសំណឹក ដូចជាទឹកនិងខ្យល់ជាដើម :
“សំណឹកឆ្នេរ, សំណឹកដី, សំណឹកដោយខ្យល់។”
បំណាច់; បើបានជា :
“សំណឹកនឹងប្រាសគួរផ្ដែផ្ដាំ ឱ្យប្អូនបានចាំពាក្យមួយម៉ាត់ នេះស្រាប់តែឃ្លាតចេញទៅបាត់ ស្ងាត់ឈឹងឥតលេចដំណឹងសោះ។”
(បុរាណសរសេរ សំនឹក អ.ថ. សំ ណឹក)។