វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំណៅ
[សំ-ណៅ]
ការដែលចម្លងពីសេចក្ដីដើម, ពីសំបុត្រដើម, ពីច្បាប់ដើម ទុកជាសម្គាល់ :
ការដែលចម្លងពីសេចក្ដីដើម, ពីសំបុត្រដើម, ពីច្បាប់ដើម ទុកជាសម្គាល់ :
ការដែលចម្លងពីសេចក្ដីដើម, ពីសំបុត្រដើម, ពីច្បាប់ដើម ទុកជាសម្គាល់ :
“បានចុះសំណៅទុកត្រឹមត្រូវហើយ។”
ចម្លងពីសេចក្ដីដើមទុកជាសម្គាល់ :
“ស្មៀនបានសំណៅសំបុត្រនេះហើយឬនៅ?។”
(និយាយថា សំញៅ ក៏មាន ប៉ុន្តែមិនប្រើ)។