វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំនួន
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
ដំណើរឬទំនងពាក្យ; លំនាំសេចក្ដី; វោហារ; ពាក្យពោលសង្កត់; ពាក្យផ្ដាច់ជើង :
“កែសំនួន; លើកសំនួនដាក់; លេងសំនួន; និយាយពេញសំនួន។”
ដែលល្មមឬគួរដល់ការ :
“ប្រាក់ប៉ុណ្ណឹងមិនសំនួនដល់ការទេ។”
(ភាសា.) តាមន័យទូទៅ គឺជាពាក្យឬកន្សោមពាក្យដែលបញ្ជាក់គំនិតឬមនោសញ្ចោតនាដើម្បីរំលេចន័យគន្លឹះក្នុងល្បះ។
“”