វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំពត់
ន. [សំ-ពត់]
របស់កើតអំពីការត្បាញដោយអំបោះ, សូត្រ, សរសៃវល្លិ, សំបកឈើ, រោមចៀមជាដើម សម្រាប់ស្លៀក, ដណ្ដប់ជាដើម :
របស់កើតអំពីការត្បាញដោយអំបោះ, សូត្រ, សរសៃវល្លិ, សំបកឈើ, រោមចៀមជាដើម សម្រាប់ស្លៀក, ដណ្ដប់ជាដើម :
របស់កើតអំពីការត្បាញដោយអំបោះ, សូត្រ, សរសៃវល្លិ, សំបកឈើ, រោមចៀមជាដើម សម្រាប់ស្លៀក, ដណ្ដប់ជាដើម :
“សំពត់អំបោះ, សំពត់សូត, សំពត់សំបកឈើ។ល។”
(បើសំពត់ថ្មីឬសំពត់ស្អាតដែលគេបត់ជាផាប់ឬបត់ជាកីក្ដី ទោះបីគេកាត់ប្រវែងមួយម៉ែត្រពីរម៉ែត្រក្ដី មួយអាវពីរអាវក្ដី ពុំគួរហៅ កំណាត់ឬកំណាត់សំពត់ ឡើយ ត្រូវហៅត្រឹមតែ សំពត់ៗ ប៉ុណ្ណោះ ដូចជាថា សំពត់មួយម៉ែត្រ, សំពត់មួយត្បូង, សំពត់មួយអាវ ...។ ខ្មែរក្នុងសម័យបុរាណហាមមិនឱ្យប្រើសម្ដី ធំជាតូច, ច្រើនជាតិច, ខ្ពស់ជាទាប គឺ សំពត់ កុំថា កំណាត់, ប្រាក់ កុំថា លុយ, ថ្លៃ កុំថា ថោក ជាដើម ព្រោះនាំឱ្យទ័លក្រ, ឱ្យថយថោក, ឱ្យអាប់ឱន, ឱ្យទន់ទាប, ឱ្យជាសម្ដីអភ័ព្វ ក្រែងនឹងដូចមាត់ថា)។