វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្កក
គុ. [ស្កក]
ដែលមិនដាក់គ្រាប់, ដែលឥតគ្រាប់ព្រោះស្ងួតដី :
ដែលមិនដាក់គ្រាប់, ដែលឥតគ្រាប់ព្រោះស្ងួតដី :
ដែលមិនដាក់គ្រាប់, ដែលឥតគ្រាប់ព្រោះស្ងួតដី :
“ស្រូវស្កក, ពោតស្កក។”
(ព.ប្រ.) នៅផ្អាកមិនហើយ, សំកកនៅ, ខកខានព្រោះមានឧបស័គ្គណាមួយរារាំង :
“ស្កកការ, ស្កកដំណើរ ឬ ការស្កក, ដំណើរស្កក។”
ស្កកនិងស្គឺ :
“ស្រូវខ្ញុំស្កកខ្លះស្គឺខ្លះ។”
(ម.ព. ស្គាំង និង ស្គឺ ផង)។