វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្កៀប
កិ., គុ. [ស្កៀប]
មានអាការៈស្ទើរប្រាត់ស្ទើររមាស់, ចេញអាការៈស្អុះស្អាប់រសឹបរសាវអស់ទាំងខ្លួន :
មានអាការៈស្ទើរប្រាត់ស្ទើររមាស់, ចេញអាការៈស្អុះស្អាប់រសឹបរសាវអស់ទាំងខ្លួន :
មានអាការៈស្ទើរប្រាត់ស្ទើររមាស់, ចេញអាការៈស្អុះស្អាប់រសឹបរសាវអស់ទាំងខ្លួន :
“ចូលកើបស្រូវក្នុងជង្រុកស្កៀបអស់ទាំងខ្លួន។”
មិនស្កប់ចិត្តឬមិនញញើត, មិនព្រឺរោមមួយ។
“”
មិនបាត់ឃ្លាន (ព្រោះអាហារតិចតួចពេក)។
“”
(ព.ប្រ.) មោះមៃ, ទាស់អធ្យាស្រ័យគ្នា :
“នៅជាមួយគ្នាជាសុខ ឥតដែលស្កៀបរមាស់ទេ។”