វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ងប់
កិ. [ស្ងប់]
រម្ងាប់; ស្ងៀម; ឥតកម្រើក, មិនរំជួល, មិនជ្រួលច្រាល់; ឈប់, លើកលែង :
រម្ងាប់; ស្ងៀម; ឥតកម្រើក, មិនរំជួល, មិនជ្រួលច្រាល់; ឈប់, លើកលែង :
រម្ងាប់; ស្ងៀម; ឥតកម្រើក, មិនរំជួល, មិនជ្រួលច្រាល់; ឈប់, លើកលែង :
“ខ្យល់ស្ងប់ ឬ ស្ងប់ខ្យល់ ឥតមានខ្យល់បក់។”
ចិត្តរម្ងាប់ចាកសេចក្ដីជ្រួលច្រាល់, ចិត្តនឹងធឹង។
“”
សមុទ្រឥតរលក។
“”
(ម.ព. ចិត្តស្ងប់)។
“”
ឈប់ច្បាំង, លើកលែងច្បាំង។
“”
(ម.ព. ស្ងប់សង្គ្រាម)។
“”
សញ្ជប់សញ្ជឹង, ទ្រមឹងទ្រមើយ, ក្រៀមក្រំ។
“”
ស្រុកសុខសប្បាយ, ប្រកបដោយសន្តិសុខ។
“”
(ប្រើ ស្ងប់ចិត្ត ក៏បាន)។