វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ងាត់
គុ. [ស្ងាត់]
ដែលស្ងប់ឥតមានសូរសព្ទ, ឥតលេចឮ; ដែលស្ងប់ឥតជ្រួលច្រាល់ :
ដែលស្ងប់ឥតមានសូរសព្ទ, ឥតលេចឮ; ដែលស្ងប់ឥតជ្រួលច្រាល់ :
ដែលស្ងប់ឥតមានសូរសព្ទ, ឥតលេចឮ; ដែលស្ងប់ឥតជ្រួលច្រាល់ :
“ទីស្ងាត់; ចិត្តស្ងាត់ចាកកាម។”
ស្ងាត់មិនលេចឮ។
“”