វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ងៀម
កិ. [ស្ងៀម]
មិនស្ដី, មិនមាត់ :
មិនស្ដី, មិនមាត់ :
មិនស្ដី, មិនមាត់ :
“ស្ងៀមឈឹង ស្ងៀមសូន្យឈឹង។”
នៅជើយ, នៅទំនេរ, នៅទទេមិនធ្វើអ្វី; ឥតការងារ :
“ធ្វើការទៅ កុំអង្គុយស្ងៀម!”
កុំមាត់!, កុំនិយាយ!; ឈប់យំទៅ។
“”
ឈប់មិនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់, មិនកាន់ទុច្ចរិត។
“”
(ម.ព. ស្ងប់)។
“”