វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ងោរ
កិ. [ស្ងោ]
រម្ងាស់អ្វីៗក្នុងទឹកពុះ ឱ្យឆ្អិន, ឱ្យរលួយ, ឱ្យចេញរសជាតិជាដើម :
រម្ងាស់អ្វីៗក្នុងទឹកពុះ ឱ្យឆ្អិន, ឱ្យរលួយ, ឱ្យចេញរសជាតិជាដើម :
រម្ងាស់អ្វីៗក្នុងទឹកពុះ ឱ្យឆ្អិន, ឱ្យរលួយ, ឱ្យចេញរសជាតិជាដើម :
“ស្ងោរត្រី, ស្ងោរដំឡូង, ស្ងោរសំពត់។”
ដែលស្ងោររួចហើយ, ដែលឆ្អិនឬរលួយព្រោះស្ងោរ :
“ត្រីស្ងោរ, មាន់ស្ងោរ, ពោតស្ងោរ។”