វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ញប់
កិ. [ស្ញប់]
កោតខាម, កោតខ្លាច, ស្ងៀមស្ងប់ដោយកោតខ្លាច :
កោតខាម, កោតខ្លាច, ស្ងៀមស្ងប់ដោយកោតខ្លាច :
កោតខាម, កោតខ្លាច, ស្ងៀមស្ងប់ដោយកោតខ្លាច :
“អ្នកស្រុកស្ញប់ឥតហ៊ានកម្រើក។”
(ម.ព. ស្ញប់ស្ញុល)។
“”
ស្ញប់ក្រញុល, ស្ញប់សំកុកសំកុលមិនហ៊ានងើបមុខ។
“”
(ម.ព. ស្ងប់ស្ងុល)។
“”