វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដាយ
កិ. [ស្ដាយ]
នឹកអាល័យ, នឹកឃើញហើយមិនអស់ចិត្ត មិនអស់អាល័យ, ជំពាក់ដោយអាល័យ :
នឹកអាល័យ, នឹកឃើញហើយមិនអស់ចិត្ត មិនអស់អាល័យ, ជំពាក់ដោយអាល័យ :
នឹកអាល័យ, នឹកឃើញហើយមិនអស់ចិត្ត មិនអស់អាល័យ, ជំពាក់ដោយអាល័យ :
“ស្ដាយទ្រព្យ; ខ្ញុំស្ដាយណាស់ដោយមិនបានទៅ ...។”
នឹកតូចចិត្ត ព្រោះធ្លោយហួសទៅហើយ។
“”
នឹកអាឡោះអាល័យ ស្រណោះដល់ ...។
“”
(បើគ្រាន់តែស្ដាយ ឥតមានការយំសោក ផងទេ កុំប្រើពាក្យថា សោកស្ដាយ ត្រូវប្រើត្រឹមតែ ស្ដាយ, នឹកស្ដាយ, គួរស្ដាយ, គួរឱ្យស្ដាយ ប៉ុណ្ណេះបានហើយ ដូចជា ខ្ញុំនឹកស្ដាយណាស់)។