វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដីទី
ន. [ស្ដី-ទី]
ការកាន់កាប់មុខតំណែងអ្វីមួយបណ្ដោះអាសន្នមួយរយៈ ជំនួសបុគ្គលណាម្នាក់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ :
ការកាន់កាប់មុខតំណែងអ្វីមួយបណ្ដោះអាសន្នមួយរយៈ ជំនួសបុគ្គលណាម្នាក់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ :
ការកាន់កាប់មុខតំណែងអ្វីមួយបណ្ដោះអាសន្នមួយរយៈ ជំនួសបុគ្គលណាម្នាក់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ :
“ប្រមុខរដ្ឋស្ដីទី, ប្រធានស្ដីទី។”