វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដូក
គុ.កិ., គុ. [ស្ដូក]
ស្ដឹង, ភ្លឹង, រាបនៅទីផ្ទៃឥតកម្រើក :
ស្ដឹង, ភ្លឹង, រាបនៅទីផ្ទៃឥតកម្រើក :
ស្ដឹង, ភ្លឹង, រាបនៅទីផ្ទៃឥតកម្រើក :
“ដេកស្ដូក, ផ្ដេកស្ដូក; រឹងស្ដូក, វែងស្ដូក។”
វាយតែមួយផសដួលស្ដូក។
“”
ស្ដូកសម្ដឹងភ្លឹងឥតកម្រើក។
“”