វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដេច
ន. [ស្ដាច់]
ក្សត្រិយ៍, អ្នកដែលកើតក្នុងវង្សក្សត្រិយ៍ :
ក្សត្រិយ៍, អ្នកដែលកើតក្នុងវង្សក្សត្រិយ៍ :
ក្សត្រិយ៍, អ្នកដែលកើតក្នុងវង្សក្សត្រិយ៍ :
“ទីដែលស្ដេចគង់; ជាតិស្ដេច។”
ភ្នំដែលធំខ្ពស់ចម្បងជាងភ្នំនានា (ភ្នំព្រះសុមេរុ៍; ភ្នំហិមពាន្តឬហិមាល័យ)។
“”
ម្រឹគដែលមានអានុភាពជាងម្រឹគនានា (សីហៈ)។
“”
សត្វដែលមានអំណាចលើពួករបស់ខ្លួន :
“ស្ដេចខ្លា, ស្ដេចពស់, ស្ដេចហង្ស។”
ស្ដេចជាក់ស្ដែង, អ្នកដែលប្រាកដជាស្ដេច, ស្ដេចសុទ្ធ (ព.កា.)។
“”
(ម.ព. ស្ដេចស្ដែង)។
“”
(រ.ស.) យាង, ទៅ, មក, ដើរ, ទ្រង់ចេញព្រះរាជដំណើរ :
“ព្រះករុណាទ្រង់ស្ដេចទៅខេត្តក្រៅ។”
ឡើងពីរាស្ត្រទៅជាស្ដេច។
“”
(ព.ផ្ទ. រាស្ត្រ)។