វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្តុតិ
ន. [ស្តុ-តិ] (ជើង ត)
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច។
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច។
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច។
“”
ពាក្យពោលសរសើរ, សម្ងើច។
“”
អ្នកសូត្រពាក្យសរសើរ, អ្នកពោលពាក្យសរសើរគុណ; អ្នកកត់កំណត់ហេតុសរសើរ។
“”
(ម.ព. ស្តុតិបាឋកៈ)។
“”
អ្នកឧស្សាហ៍ពោលសរសើរគេ, អ្នកឧស្សាហ៍ស្ងើចគេ, អ្នកហៃស្ងើចគេ។
“”
(ម.ព. ស្តុតិវាទិន)។
“”
(បើស្ត្រីជា ស្តុតិបាឋិកា)។