វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្តូប
ន. [ស្តូប] (ជើង ត)
គំនរឬពំនូកដីជាដើម ដែលមានប៉ែកខាងលើខ្ពស់ស្រួច។
គំនរឬពំនូកដីជាដើម ដែលមានប៉ែកខាងលើខ្ពស់ស្រួច។
គំនរឬពំនូកដីជាដើម ដែលមានប៉ែកខាងលើខ្ពស់ស្រួច។
“”
ចេតិយតូចទាបដែលមានរាងស្រដៀងនឹងសណ្ឋានអកកំបោរឬសណ្ឋានចេតិយខ្សាច់ (ប្រើជា ស្តូបៈ ក៏បាន, អ.ថ. ស្តូ-ប៉ៈ; ខ្មែរច្រើនហៅក្លាយជា សថូប)។
“”