វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ទឹង
ន. [ស្ទឹង]
ផ្លូវទឹកដែលមានក្បាលហូរចេញពីភ្នំ, ពីជ្រោះ, ពីបឹង, ពីអូរធ្លាក់ចុះចួបនឹងទន្លេឬសមុទ្រ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ផ្លូវទឹកដែលមានក្បាលហូរចេញពីភ្នំ, ពីជ្រោះ, ពីបឹង, ពីអូរធ្លាក់ចុះចួបនឹងទន្លេឬសមុទ្រ :
ឧទាហរណ៍
“ស្ទឹងតូច, ស្ទឹងធំ។”
២
ច្រាំងដែលនៅប្របជាប់នឹងស្ទឹង :
ឧទាហរណ៍
“ដើមត្រែងដុះតាមមាត់ស្ទឹង។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់