វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្នាប់
ន. [ស្នាប់]
ស្រង :
ស្រង :
ស្រង :
“ស្នាប់ក; ស្នាប់ផ្សិត។”
ប្រដាប់សម្រាប់ទ្រាប់, សម្រាប់រង, សម្រាប់ការពារ។
“”
ទ្រនាប់សម្រាប់ស៊កម្រាមដៃដេរកុំឱ្យម្ជុលមុតដៃ។
“”
(រ.ស.) ខោជើងវែងឬស្រោមជើង។
“”
(រ.ស.) ឈ្នួតព្រះសិរ (ឈ្នួតក្បាល)។
“”
(រ.ស.) ខោខ្លី, ខោស្នាប់ភ្លៅ, ខាងក្នុង (ហៅក្លាយជា ស្នាប់ព្រះឧរូ ឬហៅ ស្នាប់ព្រះឩរូ ក៏មាន)។
“”
ខោជើងខ្លីចង្អៀតរឹតភ្លៅ។
“”
(ម.ព. ស្នាប់ដេរ)។
“”
ដែលញៀតញឹកជុកជិត :
“ព្រៃស្នាប់។”
រុក្ខជាតិដែលដុះញៀតញឹកជិតគ្នា :
“ស្នាប់ស្បូវ, ស្នាប់ត្រែង។”