វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្និទ្ធ
គុ. [ស្និត]
ដែលជាទីស្រឡាញ់, ជាទីពេញចិត្ត; ស្អិត; ខាប់; ឆ្ងាញ់; ល្អ; ល្អិតល្អ។
ដែលជាទីស្រឡាញ់, ជាទីពេញចិត្ត; ស្អិត; ខាប់; ឆ្ងាញ់; ល្អ; ល្អិតល្អ។
ដែលជាទីស្រឡាញ់, ជាទីពេញចិត្ត; ស្អិត; ខាប់; ឆ្ងាញ់; ល្អ; ល្អិតល្អ។
“”
ស្រឡាញ់ស៊ប់, ស្រឡាញ់អស់ពីចិត្ត, ស៊ប់ចិត្តឥតរង្កៀស, ទុកចិត្តស៊ប់; ជិតដិត, ទំនុកទុកចិត្ត, ឥតរង្កៀស :
“ខ្ញុំមិនសូវស្និទ្ធនឹងគេទេ; បរិភោគស្និទ្ធ; មនុស្សស្និទ្ធនឹងគ្នា, មិត្រស្និទ្ធ។”
ជិតដិតណាស់; ជិតស្លុង ឥតមានស្នាម។
“”
ស្នេហាស៊ប់ចិត្ត, ស្នេហ៍ស្និទ្ធ។
“”
ជាទីស្រឡាញ់ស៊ប់ជាប់ចិត្ត (ព.កា.)។
“”
ជិតស្លុង :
“ឈើសាច់ស្និទ្ធ; ដៃជាងនេះបញ្ចុះដំណាប់ស្និទ្ធល្អណាស់។”
(ម.ព. សិនិទ្ធ ផង)។