វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្នូក
ន. [ស្នូក]
ប្រដាប់មានរាងក្រឡូមខាងក្នុង សណ្ឋានស្នាចតែមានរបាំងខាងដើមនិងខាងចុង (ច្រើនធ្វើដោយឈើ)។
ប្រដាប់មានរាងក្រឡូមខាងក្នុង សណ្ឋានស្នាចតែមានរបាំងខាងដើមនិងខាងចុង (ច្រើនធ្វើដោយឈើ)។
ប្រដាប់មានរាងក្រឡូមខាងក្នុង សណ្ឋានស្នាចតែមានរបាំងខាងដើមនិងខាងចុង (ច្រើនធ្វើដោយឈើ)។
“”
ស្នូកសម្រាប់ជ្រលក់សំពត់។
“”
ស្នូកសម្រាប់ដាក់បាយជ្រូក។
“”
សំបករាងកាយសត្វអដ្ឋិចម្មជាតិពួកខ្លះ មានអណ្ដើកជាដើម :
“ស្នូកអណ្ដើក, ស្នូកកន្ធាយ។”
ប៉ែកខាងគល់កាំភ្លើង :
“ស្នូកកាំភ្លើង។”
ប្រអប់សំនៀង, តួឧបករណ៍ភ្លេងខ្លះ ដូចជា ចាប៉ី តាខេ រនាត ជាដើម។
“”