វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ពឹក
គុ. [ស្ពឹក]
ដែលមិនរួស, មិនរហ័ស; ដែលស្រពន់ វាយ, ដំ, ក្ដិច មិនឈឺ :
ដែលមិនរួស, មិនរហ័ស; ដែលស្រពន់ វាយ, ដំ, ក្ដិច មិនឈឺ :
ដែលមិនរួស, មិនរហ័ស; ដែលស្រពន់ វាយ, ដំ, ក្ដិច មិនឈឺ :
“លាបថ្នាំឱ្យស្ពឹកសាច់។”
គោមិនរួស វាយមិនសូវឈឺ។
“”
រោគស្លាក់ខ្យល់ចុកស្រពន់។
“”
សាច់ដែលវាយឬក្ដិចមិនសូវឈឺ។
“”
លាបថ្នាំឱ្យស្រពន់សាច់។
“”
ដោយមិនរហ័សរហួនឬស្ទុះស្ទា :
“ធ្វើការស្ពឹកស្រពន់, បុគ្គលិកស្ពឹកស្រពន់។”
(ម.ព. ស្ពឹក ផង)។