វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ស្មាច់

កិ. [ស្មាច់]

បិទក្រដាសឬសំពត់ភ្ជាប់គ្នាច្រើនស្រទាប់ដោយវត្ថុស្អិត ដើម្បីនឹងខ្មុកម្រ័ក្សណ៍ឬលាបថ្នាំជាន់ខាងក្រៅ ធ្វើជារបស់តាមការប្រកប :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

បិទក្រដាសឬសំពត់ភ្ជាប់គ្នាច្រើនស្រទាប់ដោយវត្ថុស្អិត ដើម្បីនឹងខ្មុកម្រ័ក្សណ៍ឬលាបថ្នាំជាន់ខាងក្រៅ ធ្វើជារបស់តាមការប្រកប :

ឧទាហរណ៍

“ស្មាច់ផ្តិល, ស្មាច់មុខយក្ស។”

២

បច្ចេកទេសមួយប្រភេទក្នុងសិល្បៈសូនរូប។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

ផ្តិលដែលធ្វើដោយស្មាច់។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

ដែលធ្វើពីសរសៃនីឡុង :

ឧទាហរណ៍

“ទូកស្មាច់។”

៥

ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ សំបកពុកៗរសកៗជាស្រទាប់ៗ សកត្រាំក្នុងជ័រទឹកហើយស្រង់ពូតធ្វើជាចន្លុះ ហៅ ចន្លុះស្មាច់; គេច្រើនប្រើដើមធ្វើជាឧស ឬធ្វើជាឫសបុករណ្ដៅសង់គ្រឹហា។

ឧទាហរណ៍

“”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ពាក្យផ្សំ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់