វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មិត
គុ., ន. [ស្មិត]
ដែលកើតអំពីសិត; ការសិត; របស់ដែលកើតអំពីសិត; អ្នកសិតលោហជាតិផ្សេងៗ។
ដែលកើតអំពីសិត; ការសិត; របស់ដែលកើតអំពីសិត; អ្នកសិតលោហជាតិផ្សេងៗ។
ដែលកើតអំពីសិត; ការសិត; របស់ដែលកើតអំពីសិត; អ្នកសិតលោហជាតិផ្សេងៗ។
“”
ជាងអ្នកសិតលោហជាតិឱ្យកើតបានជារូបឬជារបស់ផ្សេងៗ។
“”
សំលោហៈ´រវាងដែកនិងកាបូនដែលមានលើសពី ២,១៤% :
“ដែកស្មិតប្រើសម្រាប់ធ្វើខ្ទះត្នោត ផាលនង្គ័ល ដោយស្លចាក់ពុម្ព។”