វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មុតទ្រុឌ
គុ. [ស្មុត-ទ្រុត]
ដែលចេះតែទ្រុឌទ្រោមចុះ, ស្រុតចុះ; ដែលទន់ទាប, ដុនដាប, ថោកទាប; ទ័លក្រក្រៃពេក :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលចេះតែទ្រុឌទ្រោមចុះ, ស្រុតចុះ; ដែលទន់ទាប, ដុនដាប, ថោកទាប; ទ័លក្រក្រៃពេក :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សស្មុតទ្រុឌ, ខ្សត់ខ្សោយស្មុតទ្រុឌ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. រែង ផង។ និយាយក្លាយជា ស៊ុតទ្រុឌ ក៏មាន)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់