វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មុំ
គុ. [ស្មុំ]
ដែលហៃខាងទទូចសុំគេ នេះហើយនុះទៀត ឥតអៀនខ្មាស :
ដែលហៃខាងទទូចសុំគេ នេះហើយនុះទៀត ឥតអៀនខ្មាស :
ដែលហៃខាងទទូចសុំគេ នេះហើយនុះទៀត ឥតអៀនខ្មាស :
“មនុស្សស្មុំ; ចិត្តស្មុំ។”
(ព.សា.) អ្នកសុំទាន (ស្មូម) ; ការសុំ។
“”
(ម.ព. ស្មូម ផង)។