វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មូន
ន. [ស្មូន]
អ្នកសូនរបស់ឬរបស់ដែលកើតពីសូន, ពីប៉ាន់ (ម.ប្រ.)។ ការសូនឬប៉ាន់ឱ្យកើតជារូប, ឱ្យកើតជារបស់។
អ្នកសូនរបស់ឬរបស់ដែលកើតពីសូន, ពីប៉ាន់ (ម.ប្រ.)។ ការសូនឬប៉ាន់ឱ្យកើតជារូប, ឱ្យកើតជារបស់។
អ្នកសូនរបស់ឬរបស់ដែលកើតពីសូន, ពីប៉ាន់ (ម.ប្រ.)។ ការសូនឬប៉ាន់ឱ្យកើតជារូប, ឱ្យកើតជារបស់។
“”