វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មើ
គុ., គុ.កិ. [ស្មើ]
ដែលប៉ុនគ្នា, ត្រូវគ្នា, មិនលើសមិនខ្វះពីគ្នា; រាបដូចគ្នា (យ៉ាងផ្ទៃស្គរ) ; ដែលជាកណ្ដាលមិនលម្អៀងទៅរកខាងណា :
ដែលប៉ុនគ្នា, ត្រូវគ្នា, មិនលើសមិនខ្វះពីគ្នា; រាបដូចគ្នា (យ៉ាងផ្ទៃស្គរ) ; ដែលជាកណ្ដាលមិនលម្អៀងទៅរកខាងណា :
ដែលប៉ុនគ្នា, ត្រូវគ្នា, មិនលើសមិនខ្វះពីគ្នា; រាបដូចគ្នា (យ៉ាងផ្ទៃស្គរ) ; ដែលជាកណ្ដាលមិនលម្អៀងទៅរកខាងណា :
“ទម្ងន់ស្មើគ្នា, កម្លាំងស្មើគ្នា; តាំងចិត្តស្មើ, រាប់អានស្មើ។”
ដែលមានភាពស្មើគ្នា :
“មនុស្សគ្នាស្មើ។”
ប្រាកដដោយ, ស្មើនឹង, ដូចជា។
“”
ដូចគ្នានឹង។
“”
ភាគប៉ុនគ្នា។
“”
ភាពស្មើគ្នា។
“”
ដែលមានមុខមានឈ្មោះស្មើគ្នា, មានមុខការនិងអំណាចដូចគ្នា :
“មនុស្សស្មើមុខ! សិទ្ធិស្មើមុខគ្នាចំពោះមុខច្បាប់, ដើរតួនាទីដោយស្មើមុខក្នុងការពិភាក្សា។”
អស់ហើយ! (ព.គ.)។
“”