វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្មោកគ្រោក
គុ. [ស្មោក-គ្រោក]
គគ្រក់, កខ្វក់, ប្រឡាក់ប្រឡូសគួរខ្ពើម (សោកគ្រោក) :
គគ្រក់, កខ្វក់, ប្រឡាក់ប្រឡូសគួរខ្ពើម (សោកគ្រោក) :
គគ្រក់, កខ្វក់, ប្រឡាក់ប្រឡូសគួរខ្ពើម (សោកគ្រោក) :
“ទីស្មោកគ្រោក។”
ដែលខ្ជិលសម្អាតឬមិនចេះសម្អាត បណ្ដោយឱ្យកខ្វក់ :
“មនុស្សស្មោកគ្រោក។”
(និយាយថា ស្ម៊ោកគ្រោក ក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើ)។