វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រកាក
គុ. [ស្រ-កាក]
ដែលប្រឡាក់ប្រឡូសដោយកាក, ដែលប្រឡាក់ស្រមាមប៉ាក; គគ្រាត, គគ្រីតគគ្រាត :
ដែលប្រឡាក់ប្រឡូសដោយកាក, ដែលប្រឡាក់ស្រមាមប៉ាក; គគ្រាត, គគ្រីតគគ្រាត :
ដែលប្រឡាក់ប្រឡូសដោយកាក, ដែលប្រឡាក់ស្រមាមប៉ាក; គគ្រាត, គគ្រីតគគ្រាត :
“ប្រឡាក់ដៃស្រកាក; ស្រែងស្រកាក។”
(ព.ប្រ.) ដែលមានសេចក្ដីសៅហ្មង, មិនបរិសុទ្ធ :
“ខ្លួនឯងស្រកាកមិនគិត គិតតែទូន្មានប្រដៅគេឱ្យកាន់សីល!”