វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រងក
ន. [ស្រង-ក]
កណ្ដាប់ឬផ្នត់ដែលឡើងខ្ពស់ត្រង់ក, កអាវដែលឡើងខ្ពស់ :
កណ្ដាប់ឬផ្នត់ដែលឡើងខ្ពស់ត្រង់ក, កអាវដែលឡើងខ្ពស់ :
កណ្ដាប់ឬផ្នត់ដែលឡើងខ្ពស់ត្រង់ក, កអាវដែលឡើងខ្ពស់ :
“ស្រង-កអាវ។”
ក្រណាត់ទ្រាប់ចងកទារកឬកុមារ បង្ការកុំឱ្យប្រឡាក់ :
“ស្រង-កកូនក្មេង។”
(ម.ព. ស្រង ផង)។