វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រងល់
គុ.កិ. [ស្រ-ង៉ល់]
ងឿងគាំងនៅធ្មឹងដោយត្រូវដំណំឬដោយទញ់ទាល់គំនិត, ទាល់សម្ដី :
ងឿងគាំងនៅធ្មឹងដោយត្រូវដំណំឬដោយទញ់ទាល់គំនិត, ទាល់សម្ដី :
ងឿងគាំងនៅធ្មឹងដោយត្រូវដំណំឬដោយទញ់ទាល់គំនិត, ទាល់សម្ដី :
“ត្រូវមួយដំបងស្រងល់, ដួលស្រងល់, នៅស្ងៀមស្រងល់។”