វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រងាត់
គុ. [ស្រ-ង៉ាត់]
ដែលមានសម្បុរខៀវឬបៃតងស្រងាំហាក់ដូចជាឆ្លុះពន្លឺស្រទំដល់ភ្នែក :
ដែលមានសម្បុរខៀវឬបៃតងស្រងាំហាក់ដូចជាឆ្លុះពន្លឺស្រទំដល់ភ្នែក :
ដែលមានសម្បុរខៀវឬបៃតងស្រងាំហាក់ដូចជាឆ្លុះពន្លឺស្រទំដល់ភ្នែក :
“ខៀវស្រងាត់, មើលទៅព្រៃឃើញស្រងាត់។”
(ព.ប្រ.) ដែលស្រងោចលន្លោចហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ :
“ស្រងាត់ចិត្ត។”