វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រងូត
គុ. [ស្រ-ង៉ូត]
ដែលស្រពោនស្រពាប់មិនស្រស់បស់ (ចំពោះតែទឹកមុខ) :
ដែលស្រពោនស្រពាប់មិនស្រស់បស់ (ចំពោះតែទឹកមុខ) :
ដែលស្រពោនស្រពាប់មិនស្រស់បស់ (ចំពោះតែទឹកមុខ) :
“កើតទុក្ខមុខស្រងូត។”
ស្រងូតស្ងៀមស្ងាត់, សញ្ជប់សញ្ជឹង គួរឱ្យអាណិត។
“”