វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រង់
កិ. [ស្រង់]
លើកយកឱ្យផុតពីទឹក, លើកយកពីក្នុងទឹក :
លើកយកឱ្យផុតពីទឹក, លើកយកពីក្នុងទឹក :
លើកយកឱ្យផុតពីទឹក, លើកយកពីក្នុងទឹក :
“ស្រង់សំណាត់, ស្រង់ក្មេងលង់ទឹក។”
(ព.ប្រ.) យោង, ជួយសង្គ្រោះ ឱ្យរួចពីទុក្ខ, ពីភ័យ, ពីសេចក្ដីវិនាស :
“ស្រង់ញាតិឱ្យរួចពីសេចក្ដីវិនាស។”
ចម្លងដាក់ដល់ត្រើយគឺអមតមហានិញ្វន :
“ព្រះពុទ្ធទ្រង់ស្រង់សត្វ។”
សរសេរដកចេញខ្លះយកមក :
“ស្រង់សេចក្ដីខ្លះពីច្បាប់ដើម។”
(រ.ស.) ឬ (ស.ស.) ងូតទឹក :
“ព្រះរាជាទ្រង់ស្រង់សុគន្ធវារី; និមន្តព្រះសង្ឃស្រង់ទឹក។”
ឈ្មោះភ្នំធំមួយក្នុងស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។
“”
(ម.ព. ស្រោច ផង)។