វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រណុក
គុ., គុ.កិ. [ស្រ-ណុក]
ដែលជាសុខ; ដែលមិននឿយ; ស្រួល; ងាយ (សរសេរជា ស្រណុក មកយូរហើយ) :
ដែលជាសុខ; ដែលមិននឿយ; ស្រួល; ងាយ (សរសេរជា ស្រណុក មកយូរហើយ) :
ដែលជាសុខ; ដែលមិននឿយ; ស្រួល; ងាយ (សរសេរជា ស្រណុក មកយូរហើយ) :
“មនុស្សស្រណុក; ការស្រណុកធ្វើ; នៅស្រណុក។”
(ព.ទ.បុ.) បើចង់បរិភោគឱ្យឆ្ងាញ់ពិសា ត្រូវរកអន្លក់ទឹកគ្រឿងផ្សំនាំមុខ បើចង់ឱ្យខ្លួនស្រណុក ត្រូវខំប្រឹងធ្វើការឱ្យនឿយជាមុនសិន។
“”
មិនសូវជា, ឈឺចាប់បន្តិចបន្តួច។
“”
ស្រួលខ្លួន, មិនឈឺចាប់។
“”
ស្រួលចិត្ត, ឥតព្រួយ។
“”