វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រទាប់
ន. [ស្រ-ទាប់]
ត្របក, ផ្នត់, បន្ទះ, ផ្ទាំង, ជាន់ដែលត្រួតលើគ្នាជាសង្កាត់, ដោយឡែក :
ត្របក, ផ្នត់, បន្ទះ, ផ្ទាំង, ជាន់ដែលត្រួតលើគ្នាជាសង្កាត់, ដោយឡែក :
ត្របក, ផ្នត់, បន្ទះ, ផ្ទាំង, ជាន់ដែលត្រួតលើគ្នាជាសង្កាត់, ដោយឡែក :
“ស្រទាប់ផ្កា, ស្រទាប់សំពត់, ស្មាច់ច្រើនស្រទាប់, ស្រទាប់ដី។”
ជំនាន់វ័យណាមួយរបស់មនុស្ស :
“ស្រទាប់យុវវ័យ។”
ផ្នែក ជាន់ ថ្នាក់ (ជាពិសេសនៅក្នុងសង្គម) :
“ស្រទាប់សង្គម (ការបែងចែកជាឋានានុក្រមក្នុងសង្គម), ស្រទាប់វណ្ណៈ។”
(ភូមិ.) ស្រទាប់ថ្មដែលនៅចន្លោះសំបកផែនដីនិងស្នូលផែនដី មានកម្រាស់ពី៣៥គីឡូម៉ែត្រទៅ២៩០០គីឡូម៉ែត្រ។
“”
(វ.វិចិ.) ស្រទាប់ដីដែលមានសំណល់សកម្មភាពមនុស្ស មានដូចជាបុរាណវត្ថុសិល្បៈ បុរាណអចលនវត្ថុ បុរាណជីវវត្ថុ បុរាណភូគព្ភវត្ថុ រចនាសម្ព័ន្ធសំណង់ជាដើម ដែលអាចឱ្យយើងយល់ដឹងនិងបែងចែកសម័យកាលនីមួយៗដាច់ដោយឡែកៗពីគ្នា។
“”