វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រព
កិ. [ស្រប់]
ប្រស់ទឹកឱ្យសើម, ឱ្យជោក, ឱ្យនៅស្រស់ :
ប្រស់ទឹកឱ្យសើម, ឱ្យជោក, ឱ្យនៅស្រស់ :
ប្រស់ទឹកឱ្យសើម, ឱ្យជោក, ឱ្យនៅស្រស់ :
“ស្រពទឹកស្លឹកម្លូកុំឱ្យស្រពោន, កុំឱ្យស្វិត។”
(រ.ស.) លាង, ជម្រះ, លុបឱ្យជ្រះ ឱ្យស្អាត :
“ស្រពព្រះភ័ក្ដ្រ គឺជម្រះព្រះភ័ក្ដ្រ (លុបលាងមុខឱ្យស្អាត)។”