វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រយាវ
គុ., គុ.កិ. [ស្រ-យ៉ាវ]
ដែលខ្ពស់លន្លឹម; ដែលធ្លាក់ដូចគេចោលផ្លែដូងពីទីខ្ពស់លន្លឹម :
ដែលខ្ពស់លន្លឹម; ដែលធ្លាក់ដូចគេចោលផ្លែដូងពីទីខ្ពស់លន្លឹម :
ដែលខ្ពស់លន្លឹម; ដែលធ្លាក់ដូចគេចោលផ្លែដូងពីទីខ្ពស់លន្លឹម :
“ខ្ពស់ស្រយាវ; ធ្លាក់ស្រយាវ។”