វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រលូង
គុ. [ស្រ-ឡូង]
ជ្រៅសន្លឹមឬចោត, ខ្ពស់ សម្លឹងចុះក្រោមឃើញសន្លឹមគួរឱ្យខ្លាចស្រៀវសាច់ងងឹតមុខ (សម័យឥឡូវច្រើនប្រើ ស្រឡូង ជាង) :
ជ្រៅសន្លឹមឬចោត, ខ្ពស់ សម្លឹងចុះក្រោមឃើញសន្លឹមគួរឱ្យខ្លាចស្រៀវសាច់ងងឹតមុខ (សម័យឥឡូវច្រើនប្រើ ស្រឡូង ជាង) :
ជ្រៅសន្លឹមឬចោត, ខ្ពស់ សម្លឹងចុះក្រោមឃើញសន្លឹមគួរឱ្យខ្លាចស្រៀវសាច់ងងឹតមុខ (សម័យឥឡូវច្រើនប្រើ ស្រឡូង ជាង) :
“ជ្រៅស្រឡូង, ខ្ពស់ស្រឡូង។”