វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រលៀង
គុ. [ស្រ-លៀង]
ដែលល្អៀងម្ខាងឬត្របាំងបះម្ខាង (ចំពោះតែភ្នែក) :
ដែលល្អៀងម្ខាងឬត្របាំងបះម្ខាង (ចំពោះតែភ្នែក) :
ដែលល្អៀងម្ខាងឬត្របាំងបះម្ខាង (ចំពោះតែភ្នែក) :
“ភ្នែកស្រលៀង។”
ស្រលៀងផង ស្រឡើផង, ស្រលៀងងើយស្រងើ។
“”
ប្រដាប់សម្រាប់ខ្ទាស់ទប់ក្រវិលខ្សែគោក្របីកុំឱ្យរបូត :
“ស្រលៀងខ្សែ។”
ខ្សែមានស្រលៀង (ផ្ទុយគ្នាពី ខ្សែលាម)។
“”