វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រឡះ
គុ., គុ.កិ. [ស្រ-ឡះ]
ដែលឥតមានអ្វីទើសទែង ឬបិទបាំងឡើយ :
ដែលឥតមានអ្វីទើសទែង ឬបិទបាំងឡើយ :
ដែលឥតមានអ្វីទើសទែង ឬបិទបាំងឡើយ :
“ខ្ពស់ស្រឡះ, ផ្ទះធំស្រឡះ, មេឃស្រឡះ, វាលស្រឡះ។”
ចាញ់លែងត្រឡប់ឈ្នះទៀតបាន។
“”
ជ្រះអស់មន្ទិល; ជ្រះអស់មានហេតុទាក់ទិនតទៅទៀត។
“”
ដួលទាំងស្រុង។
“”
ភ្លឺច្បាស់។
“”
ភ្លេចសូន្យឈឹង។
“”
លែងលះប្ដីប្រពន្ធដាច់ស្រេច។
“”
អស់រលីងពីដៃ; ឥតទីពឹងពំនាក់; អស់សង្ឃឹម។
“”
ស្វាងមុខមាត់ស្រួលបួល។
“”
(ម.ព. ស្រឡំ)។
“”