វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រអែម
គុ. [ស្រ-អែម]
ដែលខ្មៅល្អ, ខ្មៅស្រស់ (ចំពោះតែសម្បុរនៃមនុស្ស) :
ដែលខ្មៅល្អ, ខ្មៅស្រស់ (ចំពោះតែសម្បុរនៃមនុស្ស) :
ដែលខ្មៅល្អ, ខ្មៅស្រស់ (ចំពោះតែសម្បុរនៃមនុស្ស) :
“ខ្មៅស្រអែម, សម្បុរស្រអែម។”
ពាក្យសម្រាប់ហៅស្ត្រីជាទីស្រឡាញ់ដែលមានសម្បុរខ្មៅស្រស់ :
“ស្រអែមមាសបង ។”
(ច្រើនប្រើក្នុងពាក្យកាព្យឬពាក្យច្រៀង)។