វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រុតិ
ន. [ស្រុ-តិ]
ការស្ដាប់; ត្រចៀក; ដំណឹង; វេទ។
ការស្ដាប់; ត្រចៀក; ដំណឹង; វេទ។
ការស្ដាប់; ត្រចៀក; ដំណឹង; វេទ។
“”
ដែលខ្មីឃ្មាតសង្វាតរៀនសូត្រ, ដែលជាអ្នករៀន :
“មនុស្សស្រុតិធរ។”
អ្នកមានចំណេះ; អ្នកចេះវេទ :
“ពួកស្រុតិធរ។”
(ម.ព. ស្រុតិធរ)។
“”
(បើស្ត្រីជា ស្រុតិធរា)។