វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រូត
គុ.កិ., គុ. [ស្រូត]
ប្រញាប់រួសរាន់ឱ្យទាន់ពេលឬឱ្យទាន់ការ :
ប្រញាប់រួសរាន់ឱ្យទាន់ពេលឬឱ្យទាន់ការ :
ប្រញាប់រួសរាន់ឱ្យទាន់ពេលឬឱ្យទាន់ការ :
“ដើរស្រូត; ដំណើរស្រូត។”
ស្រូតដោយប្រញាប់រួសរាន់, ស្រូតរូតរះពេញកម្លាំង, ពេញទំហឹង :
“ដើរស្រូតរូត, ធ្វើការស្រូតរូត; ដំណើរស្រូតរូត។”