វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រៀវ
កិ. [ស្រៀវ]
ព្រឺស្រយង់ស្រពន់ ដោយប៉ះពាល់សម្ផស្សប្លែកខុសប្រក្រតី មានសម្ផស្សត្រជាក់ជាដើម :
ព្រឺស្រយង់ស្រពន់ ដោយប៉ះពាល់សម្ផស្សប្លែកខុសប្រក្រតី មានសម្ផស្សត្រជាក់ជាដើម :
ព្រឺស្រយង់ស្រពន់ ដោយប៉ះពាល់សម្ផស្សប្លែកខុសប្រក្រតី មានសម្ផស្សត្រជាក់ជាដើម :
“ស្រៀវធ្មេញ។”
ព្រឺដោយស្ញើបខ្លាំង :
“ខ្លាចស្រៀវសាច់។”
ព្រឺខ្លួនខ្ញាកៗ សង្កើសង្កាញ់រកកល់គ្រុន :
“យប់មិញមិនគ្រុនទេ គ្រាន់តែស្រៀវបន្តិចៗ។”
(ម.ព. ស្រៀវគ្រុន)។
“”
គ្រុនមានលាយស្រៀវផង។
“”
តូចរៀវ, ខ្ពស់ស្រឡះ :
“រាងស្រៀវ។”
ខ្ពស់ស្រឡេវគួរស្ញើប :
“ដើមឈើខ្ពស់ស្រៀវ។”
រួស, ដែលខ្លាចរំពាត់ :
“សេះស្រៀវ, គោស្រៀវ (ប្រើតាមទម្លាប់ដោយស្រុក)។”