វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រែង
ន. [ស្រែង]
ឈ្មោះរោគកើតនៅស្បែកចេញជាកណ្ដាប់គគ្រាតបណ្ដាលឱ្យរមាស់ មានឈ្មោះផ្សេងៗគ្នា។
ឈ្មោះរោគកើតនៅស្បែកចេញជាកណ្ដាប់គគ្រាតបណ្ដាលឱ្យរមាស់ មានឈ្មោះផ្សេងៗគ្នា។
ឈ្មោះរោគកើតនៅស្បែកចេញជាកណ្ដាប់គគ្រាតបណ្ដាលឱ្យរមាស់ មានឈ្មោះផ្សេងៗគ្នា។
“”
ស្រែងឡើងកណ្ដាប់ក្រហមផេរ។
“”
ស្រែងឡើងសាច់ខ្មៅក្រៀមរឹងគគ្រាត។
“”
ស្រែងឡើងសម្បុរប្រផេះ កាលណាអេះហុយព្រោង។
“”