វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រោម
ន. [ស្រោម]
វត្ថុសម្រាប់ស្រោបឱបពីខាងក្រៅ ដើម្បីការពារមិនឱ្យសៅហ្មង ឬឱ្យកំបាំង, ឱ្យស្រួលចាប់កាន់, ឱ្យល្អមើល :
វត្ថុសម្រាប់ស្រោបឱបពីខាងក្រៅ ដើម្បីការពារមិនឱ្យសៅហ្មង ឬឱ្យកំបាំង, ឱ្យស្រួលចាប់កាន់, ឱ្យល្អមើល :
វត្ថុសម្រាប់ស្រោបឱបពីខាងក្រៅ ដើម្បីការពារមិនឱ្យសៅហ្មង ឬឱ្យកំបាំង, ឱ្យស្រួលចាប់កាន់, ឱ្យល្អមើល :
“ស្រោមវ៉ែនតា, ស្រោមកាំបិតស្នៀត, ស្រោមដាវ, ស្រោមជើង, ស្រោមដៃ។”
ប្រដាប់សម្រាប់ពាក់ស្រោបជើង ច្រើនធ្វើពីសាច់ក្រណាត់ទន់យឺតៗ :
“ពាក់ស្រោមជើងការពារអាកាសធាតុត្រជាក់។”
ប្រដាប់សម្រាប់ពាក់ស្រោបដៃធ្វើពីសាច់ក្រណាត់ ស្បែក កៅស៊ូ ឬប្លាស្ទិក សម្រាប់ការពារពីធាតុត្រជាក់ កម្ដៅ ការប៉ះទង្គិចជាដើម :
“ស្រោមដៃអ្នកចាំទី, ស្រោមដៃប្រដាល់, ស្រោមដៃវះកាត់។”
(សព្ទអារក្ស) អាវ។
“”
ឈ្មោះប៉េងប៉ោះព្រៃមួយប្រភេទ :
“ប៉េងប៉ោះស្រោម។”