វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រ៊ុប
[ស្រ៊ុប]
សូរឮដោយដាក់ឬដោយទម្លាក់អ្វីៗដែលទន់ធ្ងន់, ដោយដួលខ្លាំងឬដោយដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះយ៉ាងប្រញាប់ :
សូរឮដោយដាក់ឬដោយទម្លាក់អ្វីៗដែលទន់ធ្ងន់, ដោយដួលខ្លាំងឬដោយដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះយ៉ាងប្រញាប់ :
សូរឮដោយដាក់ឬដោយទម្លាក់អ្វីៗដែលទន់ធ្ងន់, ដោយដួលខ្លាំងឬដោយដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះយ៉ាងប្រញាប់ :
“ទម្លាក់ថង់អង្ករស្រ៊ុប, ដួលស្រ៊ុប, លុតជង្គង់ស្រ៊ុប។”
សូរឮដោយដើរជាន់អ្វីៗដែលស្រួយៗ :
“ដើរស្រ៊ុបៗ។”