វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លុតី
ន. [ស្លុត-ដី]
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច :
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច :
សេចក្ដីសរសើរ, សេចក្ដីស្ងើច :
“សូត្រស្លុតី គឺសូត្រសេចក្ដីសរសើរ។”
ខ្មែរប្រើចំពោះតែពាក្យឃ្លោងឃ្លា សម្រាប់ពួកព្រាហ្មណ៍សូត្រថ្វាយជ័យមង្គល ចំពោះព្រះមហាក្សត្រក្នុងព្រះរាជពិធីណាមួយ :
“ពួកបារគូសូត្រស្លុតីថ្វាយជ័យមង្គល។”
ពាក្យពោលសរសើរ, សម្ងើច (ប្រើជា ស្លុតីវាទ ក៏បាន)។
“”
អ្នកសូត្រស្លុតី។
“”
(ម.ព. ស្លុតីបាឋកៈ)។
“”
អ្នកឧស្សាហ៍ពោលពាក្យសរសើរគេ, អ្នកហៃស្ងើចគេ។
“”
(ម.ព. ស្លុតីវាទិន)។
“”
(ម.ព. ស្លុតីវាទិន)។
“”
(ម.ព. ស្តុតិ ផង)។